Przypomnienie...

 

             Czasami idzie się tam, gdzie nie powinno. Zamiast w prawo, skręca się w lewo. Zamiast w górę, zapada się w dół. Sobie na przekór. Sobie na złość. Sobie na przypomnienie. Pytasz, czemu właśnie teraz? Bo to nie może być ani za wcześnie, ani za późno. Kiedy będzie za wcześnie, to pochłonie mnie zapominanie. Kiedy będzie za późno, to pochłonie mnie to, co było. Więc widzisz, to musiało być teraz. Zanim przyjdą deszcze, zanim przyjdzie mróz. Zanim opadną wszystkie liście, a las będzie stał samotnie na krzywej nóżce. Czasami trzeba zrobić właśnie tak – zabrać to, co potrzebne i iść przed siebie. Albo w to miejsce, które jest trudne. Nikomu nic nie mówić. Upewnić się, że nikt nie zadzwoni i nie napisze. Bo trzeba być samemu. Możemy mówić o zaufaniu, o wierze, o prawdzie. Możemy mówić o tym wszystkim. Ale widzisz, uważam, że człowiek zawsze jest sam. Dla niektórych świadomość tego jest nie do zniesienia. Gubią się, rozsypują na atomy. Rozpaczliwie wyciągają dłoń do kogokolwiek. A są też tacy, którzy biorą węzeł myśli i idą szukać samotności po to, by poukładać sobie w głowie świat. Poukładać siebie. A najlepsze jest to, że nic nie robią, bo już sama samotność drogi układa myśli w przejrzysty wzór. Ucieczka? Jeśli chcesz to tak nazwać.. Ale przecież wracam, prawda? Wracam i jestem. I mogę mówić słowa, których jestem pewien. I które lubię, bo układają się w melodię i w metafory, które cenię. Bo wiem, jaki jestem. Wiem, kogo widzę w lustrze. I wiem, kiedy oczy przestają dawać blask. Więc widzisz, musiałem iść, by przypomnieć sobie, co jest ważne. Mam opowiedzieć? Dobrze, opowiem. Najpierw zachwycił mnie mróz, który wraz z mgłą osiadł na trawach i chwastach. Kryształki lśniły, a ja chciałem zamieszkać wśród tych traw. Nie śmiej się. Zawsze mam takie myśli patrząc na kruche źdźbła, które posłusznie chylą głowy. Które wyglądają, jak małe choinki pokryte śniegiem-mrozem. A potem? Potem zobaczyłem las. Szeleszczący i mokry od mgły, która kapała. Byłem mokry, tak. Ale jakoś mnie to nie martwiło, wiesz? Bo było pięknie. Kolory zagrały w słońcu, w powietrzu unosiła się wilgoć, a pod nogami szeleściły liście. Szedłem i myślałem sobie, że idę przez Rudy Las, jak w jakiejś baśni. Jeszcze trochę i spotkam coś złego. Bo przecież ścieżka nie może być prosta, prawda? Musi skręcać, rozwidlać się i niknąć. Więc szedłem, a blask osiadał we mnie. Lubię, kiedy blask osiada we mnie. Bo najpierw wywołuje uśmiech, a potem łzy. Dobrze jest, kiedy się pojawią. Bo to oznacza, ze jeszcze czuję. Jeszcze chcę, jeszcze mi zależy. To tylko obojętność jest bezpłciowa. Obojętność jako forma wyższego zła? Nie, zło przecież też karmi się uczuciami. Więc blask osiadał, a ja wycierałem oczy, które blask mi łzawił. Z których wypływał, bo było go za dużo, by na raz wszystko pojąć, by za jednym zamachem zrozumieć. A potem? A potem wyszedłem z Rudego Lasu i szedłem tam, gdzie nie powinienem. Minąłem drzewo-wiedźmę i dotknąłem jej pnia na znak porozumienia i pozdrowienia. A potem skręciłem w tę przecinkę, którą dobrze znam. Czy mam mówić dalej? Siadłem na pniu gdzieś daleko-daleko. Opadały liście i ich szelest był jedynym dźwiękiem, który chciałem słyszeć. Płakałem, bo tak trzeba. Bo niedobrze jest zapomnieć to, co było. Trzeba to zrozumieć i oswoić. Najlepiej przez śmiech lub łzy. Ja wybrałem łzy, jako formę oczyszczenia. Katharsis. Pamiętasz, było coś takiego kiedyś. Więc to jest moje katharsis, bym mógł splatać słowa, by patrzeć na zamierający świat i nie opaść na dno. Wiesz, byłem tu tylko dwa razy. Dzisiaj jest trzeci. Poprzedni raz był obojętny. Obojętnie na wszystko patrzyłem, jakby ta opowieść mnie nie dotyczyła. Jakby nie miała znaczenia. Odepchnąłem ją. A potem zrozumiałem, ze nie mogę. Dzięki niej mogę się uśmiechnąć. A przecież o to chodzi A potem? Potem?  Potem wstałem i poszedłem tam, gdzie lubię. W miejsce, które mi się śniło. W którym poczułem chęć i poruszenie. W miejscu, gdzie rosną wysokie trawy i stoją na straży buki. To dobre miejsce. W sam raz, by postać chwilę w listopadowym słońcu i wypić kilka łyków wody. A potem ruszyć w drogę powrotną, bo przecież zawsze wracam. I wiesz, nie musiałem już szukać obrazów, nie musiałem szukać kadrów. Wszystko było kadrem, jak z opowieści. To dobrze, prawda? Nie, nie mów. To dobrze. Znów dobrze…